Rob van Doorn

Thema werk Expo 2022:
‘Documentairefotografie’
Langzamerhand beginnen de weekmarkten in de dorpen en steden te verdwijnen. De nog bestaande markten krimpen steeds verder in door o.a. de opkomst van online shoppen en maaltijd bezorgdiensten.
Volgens de kraamhouders is het steeds minder rendabel en verandert de sfeer ook. De gezelligheid gaat eruit. Gemeenten maken het de kraamhouders ook steeds moeilijker door hogere eisen te stellen.
Het eerste gedeelte (12 foto’s) geeft de sfeer van een weekmarkt aan. De cartoonachtige setting geeft een vervreemdend effect dat aangeeft dat deze markt uit de tijd loopt. Het blauw in de beelden accentueert de vergeefse poging om nog mee te komen met de huidige tijd.
De grote foto geeft het verlopen van de tijd weer. De ingebouwde klok laat de verlopende tijd zien (als een soort tikkende tijdbom). De alarm kleuren tomaat rood en kanarie geel van de wijzers van de klok dienen om de attentie te vergroten. De persoon op deze foto is representatief voor de gezelligheid van de markt.

Fotograaf: Rob van Doorn
Voor mij is kunst een van de essentiële dingen in het leven. Creatief zijn is waar het allemaal om draait. Creativiteit is het ultieme ‘loslaten’; doorgaan zonder enige terughoudendheid of houvast. Deze constante zoektocht naar nieuwer en anders, maakt het leven interessant.
Ik heb altijd van fotografie gehouden sinds ik een klein kind was en vele uren doorgebracht in eerst mijn zwart-wit doka, en later in mijn kleuren doka. Mijn passie om nieuw werk te maken houdt nooit op, het brandt alleen maar feller in dit digitale tijdperk. Ik ben naar alle zeven continenten en naar de meest interessante landen gereisd, waardoor ik nieuwe inzichten heb gekregen in verschillende levensstijlen en culturen.
Een foto kan feitelijk, fictief, een metafoor of poëzie zijn. In alle gevallen is het de transformatie van beelden van conceptuele fase naar eindfase, waarbij de emoties van de maker cumuleren. Deze transformatie definieert de fotografische kunstvorm.
Een foto kan in mijn ogen nooit een registratie van de werkelijkheid zijn; er bestaat namelijk geen vaste werkelijkheid. Elk individu creëert zijn/haar eigen werkelijkheid die gekleurd is door standpunt, kader, emotie, levensfase, etc. Door het loslaten van wat men als ‘normaal’ beschouwd kom je verder en daardoor dichter bij je werkelijkheid. Bij mij ligt dat voornamelijk in het meer abstracte werk.