Prixels 24

Prixels 24                              Digitaal

Ik fiets zoekend door een nieuwe wijk. Er zijn wel trottoirs en asfalt, maar geen straatnaambordjes. Daar zie ik  een vrouw haar  ramen lappen.”Dag, mevrouw, kunt u mij zeggen waar de Hoogstraat is ?” De mevrouw stapt van haar trapje af. “Ja, hoor, meneer, even kijken.” Ze trippelt naar binnen en komt   weer naar buiten met haar i-phone.     ” Moest hem even zoeken”. Ze rommelt aan de knopjes en staart naar het scherm. “Hij doet het niet, een ogenblikje.” Ze stiefelt weer naar binnen. ” De verkeerde, eens even kijken”, en haar vingers razen over het toestel, links, rechts, tikt er op en nog eens.”Ik zie niks zo in de zon”. Ze gaat in de schaduw staan, zoekt verder en  zucht: “Waar staat dat toch?”   En weer raast ze over het mobieltje.  Ze strijkt door haar haar, blaast een krul weg voor haar ogen, en staart in gedachten in de verte.  “Hier moet het toch staan”. Haar ogen staan wisselend verbaasd en geërgerd. Dan verschijnt er opluchting op haar gezicht. “Ik heb het! Even kijken, o jee, toch niet. Hoe heet die site ook al weer?” En weer tikt ze in volle vaart over het schermpje, stopt, en gaat weer door, afgewisseld met een korte glimlach naar mij. Haar gezicht kleurt van opwinding. Dan na zo’n 5 minuten roept ze:  “Hebbes!” Ze kijkt mij stralend aan: “de Hoogstraat?  Die is hier recht tegenover!”

De digitalisering van de informatie heeft enorme veranderingen in gang gezet, ook in de fotografie, van opnametechniek  via bewerking tot wijze van presenteren en opslaan.  Steeds compacter en sneller en met steeds meer mogelijkheden en van hogere kwaliteit. Merken verdringen zich, er soepel mee omgaan is vaak nog zoeken.  Dit heeft ook nieuwe uitdagingen en problemen met zich gebracht in het kiezen, programmeren, koppelen en bedienen van apparatuur  als pc, tv en beamer . Het vergt ook nieuwe deskundigen. die zich die technieken moeten eigen maken, terwijl de mogelijkheden nog dagelijks groeien. Gaan we definitief over op digitale presentatie? Is het einde nabij van de print met passepartout en lijst als eindresultaat? “Ik kan me dat nog niet voorstellen”, zei mij laatst een clublid. “Waarom niet? antwoordde ik”. “Je moet een foto kunnen vasthouden, kunnen voelen”, zei ze, “net als een boek of een mooi tijdschrift”.

GIO