Prixels 14

Prixels  nr 14

Logistiek 

Wij zijn een volkje van handelslui. Vanuit de havens in onze Delta waaieren enorme stromen goederen met miljoenen tonnen tegelijk uit over ons continent, per schip, via het spoor en  over  de weg. Economisch Europa kent nauwelijks grenzen meer, afstand is geen punt, evenals geld. Transport en Logistiek Nederland verzet het allemaal, als bulk en met miljoenen containers , er komen  nauwelijks meer mensenhanden  aan te pas. Ladingen – sinaasappels of pc’s, het maakt niet uit – kunnen onderweg van Rotterdam  naar Oostenrijk en van Spanje naar Vlissingen vele malen van eigenaar verwisselen. Magazijnen is te duur, ze rijden,  Nederlandse vrachtwagens zie je  overal. Ze volgen de weg van de vraag, de consument, goederen  worden aangesleept vanuit alle hoeken van de wereld waar het wordt gemaakt. Techniek en pure berekening bepalen  wie deze klus klaren, niet de taal of woonplaats van de mannen die het systeem kennen en uitvoeren. Kern van hun logistieke taal zijn de (bar-)codes.                                                                                                       Dat geldt ook in het een beetje voor de productieve ( amateur-)fotograaf. Wie door de zegeningen van de digitale fotografie grote hoeveelheden fotomateriaal produceert kan gemakkelijk verdwalen op het digitale wegennet en kostbare handel kwijtraken door ondoordacht opslaan. Dat vergt – vooral in het begin – duidelijke keuzes bij het opbergen en sorteren van je handel te midden van de overige steeds grotere bulk aan informatie die je pc vullen, van belastingaangiften tot films en van werkschema’s tot  spelletjes. Hoe benoem je je bestanden: met de cameranummering, of  soort van onderwerp, datum of jaartal, plaats van de opname,  soort  bewerking, presentatievorm, of zoiets als “belangrijkheid”? Al dat opslaan heeft bovendien een nare bijwerking: het vergt ruimte dus laat zich keer op keer opnieuw “verpakken” in steeds kleinere pakketjes, totdat het niet meer om aan te zien is. Bovendien wil zelfs digitaal spul , afhankelijk van de drager  nog wel eens beschadigd raken of zoek door falende apparatuur of onhandigheid van de beginnende transporteur van “Mijn Schatjes”. De mogelijkheden van opslag mogen dan – vergeleken met 10 jaar terug – een stuk klantvriendelijker zijn, pech en regelrechte ongelukken in het digitale verkeer zijn niet uit te sluiten en de regels die er gelden niet altijd duidelijk, soms zelfs misdadig . Waar blijft je materiaal , wie is eigenaar, kan ermee handelen en het vertimmeren als je het aan YouTube of Facebook toevertrouwt ? Voor je het weet is het weg, naar de andere kant van de wereld.. Hoe dan ook: hou aansturing ( programma’s) en inhoud ( bestanden) uit elkaar dwz op aparte schijven, zowel in je pc als  ” extern”. Ben je als je crasht niet alles kwijt. Maar het belangrijkste is misschien wel de chauffeur: ken de weg, hou het overige verkeer in de gaten en ken de logistieke taal. Dan kom je zelf en komt je kostbare fotomateriaal altijd veilig en onbeschadigd op z’n bestemming.

GIO