Prixels 5

Prixels  nr 5                  Fotoclub  de  Gender                             september 2013

Waarde

Het zal je maar gebeuren. Lig je  al een eeuw op het dorpskerkhofje van Auvers – sur – Oise ( F ) na een armoedig en arbeidzaam leven, wordt 400 km naar het Noorden een dorp nabij – godbetert – Eindhoven naar je vernoemd*. Er komen honderdduizenden naar je werk kijken en een handvol rijke stinkers biedt  er miljoenen voor .  Want dat is wat de heer van Gogh gebeurde: hij beurde niet. Beelden vervaardigen ( met verf en kwast ) was toen een levenswijze,      meestal gekenmerkt door drank, getob met relaties en maar afwachten of je werk iets opleverde.   Nee, dan hebben wij het een stuk gemakkelijker: een druk op de ontspanner volstaat  en  verdere  bewerking tot een fraaie print is te doen, ook voor amateurs. Vervolgens kun je je producten in een map stoppen of thuis boven de bank hangen, voor jezelf of voor kennissen die komen kijken, hoop je.    Of: mee naar de fotoclub. Want je wilt toch graag,  ja wat wil je ?  Waardering ? Het applausje van een handjevol ouderen na je dia-presentatie op een winterse middag bij Gagelbosch ?  Of geld ? En hoeveel dan? Wat is je werk je waard, letterlijk en figuurlijk ? Wat mag of moet het opbrengen op een regenachtige zondag op de kunstmarkt in Boekel?  En doe je mee aan wedstrijden enkel en alleen omdat die je een aantrekkelijke som in het vooruitzicht stellen?  Of  als ruilmiddel, voor iets dat je graag hebt zonder dat er geld aan te pas komt?          Je beheerst een vaardigheid die de ander mist vice-versa ?   Een fraaie print in ruil voor een “goed gesprek” ? Of van een ontspanningsmassage?                                 Onze maatschappij is van geld vergeven en voor geld is ( bijna ) alles te koop. Maar    ( wat de PvdA zichzelf onlangs weer eens afvroeg) : wat is van waarde?  Is ( de ervaring van ) schoonheid je drijfveer ? En dus onbetaalbaar en  onbereikbaar als niet veel geld hebt ? Als kunst een zo wezenlijke waarde vormt mag het dan wel te koop worden aangeboden ? En wat bepaalt dan de prijs ? Revoluties in  diverse vormen wisten er wel raad mee: verheffing van het volk was het enige dat  “telde”.    Maar ook de aanvankelijk bevlogen leiders daarvan waren uiteindelijk niet vies van geld. Voor kunst bijvoorbeeld…  Blijft een optie open: het gevoel bepaalt de prijs. Of: het is maar wat de gek ervoor geeft.  Dus : sla je slag, voor  het te laat is!  Je bent gewaarschuwd.

GIO

* Nuenen : door het VVV uitgeroepen tot  “van Gogh-village”. Of all places…..