Prixels 4

Prixels   nr 4

Kwaliteit

De digitalisering van de informatie zal de geschiedenis in gaan als een van de grootste vindingen van de mens. De gevolgen zijn zichtbaar en onomkeerbaar op vrijwel alle terreinen van het leven:  productie en  consumptie, logistiek  en handel , kunst en cultuur, onderwijs en wetenschap . Massa-informatie voor   massa-processen: steeds kleiner, steeds  sneller. Ook voor de fotografie zijn     de veranderingen ongekend :    een stortvloed van  digitale toepassingen in de vorm van opname-, verwerkings- en  beeldvormende software en apparatuur  heeft  de technieken op basis van mechanica en chemische processen vervangen. Het knappe  rekenwerk van dat  vrijwel onzichtbare  Japannertje  diep in elke camera,  computer en randapparatuur  doet wat 10 jaar geleden  ondenkbaar of onuitvoerbaar was.  Razend  snel, met  een ongekende hoeveelheid en mix van variabelen,  beelden  mogelijk maken die iedere voorstelling tarten. En dat  van ongekend hoge  kwaliteit.  En daarmee is – na de toepassingen van andere inzichten , van  geneeskunde tot atoomfysica  – ook  de fotografie in ruime zin het speelveld geworden van de “gewone” creatieve mens: de Homo Kiekens.  Ontdaan van iedere  zweem van professionaliteit en niet langer voorbehouden aan een kleine groep deskundigen, met hun exclusieve apparatuur, beroepscodes en –cultuur, beroepshalve of als kunstenaar.  Je ziet ze overal waar wat te zien is en vaak ook niets: de quasi-professional in de kenmerkende pose. Half door de knie-en gezakt, armen en handen gestrekt naar voren met daartussen  een flinterdun apparaatje  ter grootte van nog geen pakje sigaretten , de ogen op steeltjes  turend naar het schermpje. Een chimpansee kan het :  druk op dat ene knopje en: het moment is verheven tot Kunst, onvervangbaar,  uniek,  of  in ieder geval  basismateriaal voor een potje “fotosjoppen”.  De foto als getuige, als de Werkelijkheid, de Feiten of nog erger: de Waarheid.  En de maker  ter plekke boven zichzelf uitgestegen tot  Kunstenaar, het hoogst bereikbare.  De resultaten, inclusief aperte missers, boven iedere diskussie verheven,  op basis van criteria uit de losse pols, want:  MOOI,  omdat ik dat vind….. Wie durft nog zichtbaar rond  te sjouwen met   een ouderwets ogende mechanische camera?  En  pas de ontspanner in te drukken na diep nadenken over alle factoren die meetellen: het ( foto-) moment, het  beoogde resultaat , de mogelijkheden en beperkingen van zijn apparaat en van : zichzelf ?  Hoon is zijn ( haar )  deel.     Of toch niet?  Mens,  durft te kieken.

GIO