Prixels 3

Prixels nr 3                                                                                      mei 2013

Vakantie

Bij de meesten van ons prijkt hij bovenaan op het vakantielijstje, ruimschoots boven de Kukident en zonnebrandcreme: de Camera. Met alles-d’r-op-en-d’r-aan: lenzen, batterijoplader, kabeltjes, statief. Als je niet zou weten dat het om vakantie gaat denk je  aan een expeditie . Is dat niet een beetje tegenstrijdig ?   Je gaat toch op vakantie om eens lekker NIETS te doen? Hoe valt dat te rijmen? Fotograferen op vakantie: met “voorbedachten rade”,  een “plan van aanpak” ? Kan zo’n opdracht aan jezelf werkelijk ontspannend  zijn, het doel van iedere  vakantie?  Die druk om thuis te komen met een fraaie collectie beelden van de natuurverschijnselen of culturele uitspattingen van het gebied van je dromen ?  Geselecteerd met het oog op klimaat, afstand, taal, landschap en zijn exotische bewoners, hun  ( altijd  “pittoreske”)  markten met hun bizarre  eetwaren en snuisterijen. Om het resultaat  te tonen in een fraaie AV-presentatie,  de digitale  vervanger van de gevreesde dia-avondjes. Of laat je het maar gebeuren,  los uit de pols kieken wat je voor de lens komt, van de kinderen in het zwembad tot die leuke buurvrouw van tent 57, ook in het zwembad. Wat is kieken meer dan kijken? Bepaalt wat je erbij hebt gevoeld en ervaren wat je werkelijk terugziet op je scherm of prints? Wat laat je weg en wat wil je beslist vastleggen om te kunnen delen met de thuisblijvers of de fotoclub, van dat bijzondere gevoel,    die herinnering die je juist daar aan hebt? En wie kiekt de fotograaf zelf ?   Nogal eens blijkt die de Grote Afwezige: camera op de buik, de lens naar voren , tot schrik van de exotische bewoners  in hun  kleurige kledij. En als hij of zij in beeld komt als toerist/cameraman of –vrouw : ben ik dat in die malle bermuda en dat geinige petje, roodverbrand en in kennelijke staat…? Die foto’s nemen anderen weer mee naar huis om aan te tonen hoe “gezellig” het daar was, het oer- Hollandse criterium voor een geslaagde zomer. Je moet er soms niet aan denken…Wat doen we onszelf aan? De oplossing lijkt helder: laat hem thuis,  die kwetsbare, veeleisende dwingeland met zijn gevoeligheid voor  overvallers en vocht, en geniet op je gemakje.  En leg alles vast op je eigen levende harde schijf, waar het zich aanpast aan wat je je WILT herinneren, aan de hand van je eigen criteria.  En anders : vroeg op voor die onvergetelijke zonsopgang, dat duizelingwekkende uitzicht en die eeuwenoude kunstschatten. Nee, doe zoals mijn moeder: koop op elke toeristische plek de mooiste ansichtkaarten, en dan : thuis op een grauwe winterdag: inplakken, en : genieten maar !

GIO

2 reacties op Prixels 3

  1. Carolien Jeukens schreef:

    Schitterend, relativerend verhaal!

  2. Gesna schreef:

    Gio, deze ‘PIXEL’ is mij uit het hart gegrepen. Natuurlijk kan ik het voor mijzelf niet maken om mij spiegelreflex thuis te laten maar in de regel maak ik er niet veel gebruik van in de vakantie. Het is een heel gesjouw en het belemmert mij om zorgeloos te genieten. Als ik het toestel bij me heb kijk ik toch anders, meer gespannen rond om vooral bijzonderheden ‘vast’ te leggen. Ook niet altijd prettig voor de medevakantieganger
    Ik kan helemaal meegaan in de aanpak van je moeder, geweldig eenvoudig!

Reacties zijn gesloten.