Prixels 2

Prixels ( 2 )                                                                                      april 2013

Bloot

Wij tellen in onze club relatief weinig leden die vaak en expliciet mensen fotograferen, laat staan ( liggen ) blote mensen. Dat is waarschijnlijk toch een beetje te “dichtbij” en de suggestie van oh-la-la.

Toegegeven, ook ik neem onze slaapkamerkiekjes liever niet mee naar de club en ook ik denk niet, wanneer ik voor de spiegel sta: zo moet de Schepper het ooit bedoeld hebben… Ja, wie voelt zich wel op zijn gemak met een camera op zich gericht? Of voor de alleenstaanden en –liggende: in een ongemakkelijk pas-de-deux met statief en zelfontspanner? Want het beschikken ( van jezelf of met behulp van een geliefde of model ) over niet alleen edele maar ook fraaie delen is nog iets anders dan ze gewoon laten zien op de forumavonden.

Hoe dan toch de / het mens in beeld te zetten zonder dat het een peepshow wordt? Moet het wel “mooi” zijn en wat is dat dan? Toegegeven: wie een glad en soepel lijf heeft, kan daarmee moeiteloos scoren in onze op perfectie gerichte beeld van de mens. Ben je gezegend met de juiste maten dan ben je blijkbaar het fotograferen waard.

Hevig kippenvel, tekenen van ouderdom of een huidaandoening, ook al heeft die een fraaie Latijnse naam, zijn naar onze maatstaven niet “esthetisch”. En strijklicht op iets te forse welvingen, overdadig haar en rimpels niet “strak”. Maar is dat de enige norm? Heeft ook “oud” ( roest bijvoorbeeld ) en “niet-volmaakt” niet zo zijn eigen charme? De sporen die het leven en een mix van genen op of in het lijf heeft aangebracht? Waarom wel een oude veerpont of kerktoren kieken ( ik noem maar wat) maar niet je oude (schoon)vader of – moeder? Is dit soort fotografie – mits respectvol in beeld gebracht – juist niet door de suggestie en een knipoog naar het perfecte: een beetje aandoenlijk, met uitstraling en misschien zelfs een beetje spannend?

Van lachrimpels tot jubeltenen en van flaporen tot wipneus. Dus vooruit: op een zomerse dag naar de hei! Voor een 1-2-tje met je favoriete clublid of een dejeuner-sur-l’herbre met opa en oma, buurman en -vrouw, de melkboer, nicht Patricia (hoogzwanger) en meneer pastoor ( idem) en vage maar spontane kennissen, luchtig gekleed en met wat sterks voor de stemming. En laat snorren die camera’s. Of zit ware schoonheid alleen van binnen?

GIO